ปัจจัยที่มีผลต่อการเกิดภาวะกำเริบและมารักษาที่แผนกฉุกเฉินของผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง

ที่มา: การเกิดภาวะกำเริบของผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังอาจมีผลจากปัจจัยหลายอย่าง การประเมินปัจจัยเหล่านี้ ได้จะทำให้ทีมสหวิชาชีพสามารถวางแผนการรักษาได้อย่างเหมาะสม

วัตถุประสงค์: เพื่อวิเคราะห์ความชุกของการเกิดอาการกำเริบที่มารับการรักษาที่แผนกฉุกเฉินของผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้น เรื้อรัง และปัจจัยที่มีผลต่อการเกิดภาวะกำเริบของผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง

ประชากรและวิธีวิจัย: การวิจัยนี้เป็นการศึกษาแบบภาคตัดขวางในผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง ที่เป็นผู้ป่วยนอกซึ่งตรง ตามเกณฑ์ในการคัดเลือก และมารับการรักษาในคลินิกตั้งแต่ มกราคม 2557-ธันวาคม 2558 การวิเคราะห์ปัจจัยที่มี ผลต่อการเกิดอาการกำเริบโดยสถิติ binary logistic regression ที่ระดับนัยสำคัญ (?)=0.05

ผลการวิจัย: ผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง ทั้งสิ้น 102 ราย ส่วนใหญ่เป็นเพศชาย (ร้อยละ 70.6) อายุเฉลี่ย 69.5 ปี (SD=11.5) ผู้ป่วยที่มีภาวะกำเริบของโรคที่ต้องมารักษาที่แผนกฉุกเฉิน 56 ราย (ร้อยละ 54.9) พบว่าปัจจัยที่สัมพันธ์ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติกับการเกิดภาวะกำเริบคือ เป็นเพศชาย (p=0.047), สูบบุหรี่ (p=0.046), มีค่า FEV1 ต่ำ (p=0.001), มีระดับความรุนแรงของโรคมาก (p=0.007), มีค่า PEFR ต่ำ (p=0.003), CAT score > 10 (p=0.044), dyspnea score >1 (p=0.022) และหลีกเลี่ยงสิ่งกระตุ้นได้น้อย (p=0.009) ระดับ combined assessment of chronic obstructive pulmonary disease ส่วนใหญ่เป็นผู้ป่วยประเภท D (ร้อยละ 31.5) ปัจจัยสำคัญสองอย่างใน การคาดการณ์การเกิดภาวะกำเริบของผู้ป่วยคือ FEV1 (% predicted) odds ratio = 0.842 (95% CI 0.734-0.958) และความสามารถในการหลีกเลี่ยงสิ่งกระตุ้น odds ratio = 0.859 (95% CI 0.742-0.994)

สรุปผลการวิจัย: ผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรังที่เกิดภาวะกำเริบและต้องมารับการรักษาที่แผนกฉุกเฉินมีความชุก ร้อยละ 54.9 มีปัจจัยที่สัมพันธ์กับการเกิดภาวะกำเริบ โดยมีสองปัจจัยคาดการณ์ภาวะกำเริบคือผู้ป่วยที่มีค่า FEV1 ต่ำ และหลีกเลี่ยงสิ่งกระตุ้นได้น้อย ซึ่งทีมสหวิชาชีพต้องเฝ้าระวังอย่างใกล้ชิด
48
Views
1
Downloads
ดาว์นโหลดไฟล์
Prev มิกซีดีมาโคมา
Next อัมพฤกษ์ครึ่งล่างเฉียบพลันจากภาวะโปแทสเซียมในเลือดสูง